René DC

Οι καιροί είναι τόσο περίεργοι, που πλέον δε χρειάζεται κανείς να ψάχνει και να ανακαλύπτει στοιχεία για την παράδοση της χώρας μας. Οι υπεύθυνοι γι’ αυτό το έργο, τα λένε μόνοι τους, δίχως να τους πιέσεις κανείς. Και όχι μόνο μοιράζουν τα κομμάτια της πατρίδας δημόσια, αλλά το κάνουν και με περηφάνια. Λένε, ας πούμε για παράδειγμα, ότι αυτοί είναι οι ψύχραιμοι, οι σκεπτόμενοι και οι γνώστες, ενώ οι «άλλοι», αυτοί που δεν θέλουν να μικρύνει η Ελλάδα, είναι λαϊκιστές, λιγόμυαλοι και άξεστοι εθνικιστές. Κρατάνε για τον εαυτό τους τον τίτλο του «ρεαλιστή πολιτικού» και μοιράζουν στους «άλλους» ταμπέλες όπως ονειροπαρμένος και αμόρφωτος. Πιο εκνευριστικό, όμως, απ’ όλα είναι ότι αυτοί που προωθούν τον διαμελισμό και διαμερισμό της Ελλάδας δηλώνουν με περίσσιο θράσος ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί πατριώτες, που αγαπάνε τη χώρα και θέλουν να τη δουν να ευημερεί σε ένα ειρηνικό περιβάλλον, άσχετα αν απομείνει η μισή (αυτό το τελευταίο το αφήνουν να εννοηθεί). Στις 18 Φεβρουαρίου το...

1977. Ο Ζίγδης καταγγέλλει την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή και την πολιτική κατάντια της χώρας. Δύο τα σημεία ενδιαφέροντος.   «Ντρέπεσαι σχεδόν να πεις ότι είσαι βουλευτής», λέει ο Ζίγδης. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, αυτό το πρόβλημα ξεπεράστηκε. Το επίπεδο της πολιτικής ζωής της χώρας, των υποψηφίων και των εκλεγμένων βουλευτών, ως τεράστιο τρυπάνι, τρύπησε εντελώς τον πάτο του βαρελιού της ντροπής. Σήμερα πλέον κανείς δεν ντρέπεται για τίποτα. Ίσως η τελευταία φορά που κάποιοι βουλευτές να ένιωσαν ένα μικρό ίχνος ντροπής ήταν κατά την ψήφιση των Μνημονίων. Από τότε, όλοι είναι υπερήφανοι και ο κάθε γραφικός τσαρλατάνος, ο κάθε γελοίος και τεμπελχανάς αμόρφωτος μπορεί να διεκδικήσει και να κερδίσει ένα έδρανο στη Βουλή. Αναμφίβολη και η ευθύνη των ψηφοφόρων. Μαζί πάνε αυτά. Ο λαός ποτέ δε συμπάθησε τους σοβαρούς. Το δεύτερο σημείο ενδιαφέροντος από την ομιλία Ζίγδη, είναι η αναφορά στη διαπλοκή κυβέρνησης και ΜΜΕ, (τότε μόνο εφημερίδων, φυσικά). Σχεδόν 50 χρόνια μετά, αυτή...