Η ελπίδα κείται μακράν (3)
Οι καιροί είναι τόσο περίεργοι, που πλέον δε χρειάζεται κανείς να ψάχνει και να ανακαλύπτει στοιχεία για την παράδοση της χώρας μας. Οι υπεύθυνοι γι’ αυτό το έργο, τα λένε μόνοι τους, δίχως να τους πιέσεις κανείς. Και όχι μόνο μοιράζουν τα κομμάτια της πατρίδας δημόσια, αλλά το κάνουν και με περηφάνια. Λένε, ας πούμε για παράδειγμα, ότι αυτοί είναι οι ψύχραιμοι, οι σκεπτόμενοι και οι γνώστες, ενώ οι «άλλοι», αυτοί που δεν θέλουν να μικρύνει η Ελλάδα, είναι λαϊκιστές, λιγόμυαλοι και άξεστοι εθνικιστές. Κρατάνε για τον εαυτό τους τον τίτλο του «ρεαλιστή πολιτικού» και μοιράζουν στους «άλλους» ταμπέλες όπως ονειροπαρμένος και αμόρφωτος. Πιο εκνευριστικό, όμως, απ’ όλα είναι ότι αυτοί που προωθούν τον διαμελισμό και διαμερισμό της Ελλάδας δηλώνουν με περίσσιο θράσος ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί πατριώτες, που αγαπάνε τη χώρα και θέλουν να τη δουν να ευημερεί σε ένα ειρηνικό περιβάλλον, άσχετα αν απομείνει η μισή (αυτό το τελευταίο το αφήνουν να εννοηθεί). Στις 18 Φεβρουαρίου το...