René DC

Προσπαθώντας να συμμαζέψω σε όσο το δυνατόν λιγότερες γραμμές τις κοινές θέσεις Ελλήνων, Βρετανών και Αμερικανών στοχαστών του Φιλελευθερισμού, παραθέτω τις δύο αντιπροσωπευτικότερες περιγραφές που εντόπισα: «Η ελευθερία και τα δικαιώματα είναι η πεμπτουσία του φιλελευθερισμού, η αγορά είναι απλώς το σύστημα οργάνωσης. Η ελευθερία είναι αυταξία. Αντίθετα, η αγορά έχει εργαλειακή χρησιμότητα. Υπάρχει για να καθιστά δυνατή την ελεύθερη συνύπαρξη και ατομική αυτοπραγμάτωση. Ο αυτοσκοπός είναι η ελευθερία και αυτονομία του ατόμου». «Ο φιλελευθερισμός δεν υποστηρίζει τον ατομικισμό αλλά το άτομο, δεν υποστηρίζει τον εγωισμό αλλά την αυτονομία των πληθυντικών εγώ, δεν υποστηρίζει το κεφάλαιο αλλά τον ανταγωνισμό, δεν υποστηρίζει τον πλούτο αλλά τις ευκαιρίες πλουτισμού, δεν προάγει δικούς του σκοπούς αλλά ευκαιρίες στοχοθεσίας για όλους, δεν προωθεί δικές του αξίες αλλά τις ευκαιρίες εκπονήσεως, προβολής και υλοποιήσεως των αξιολογικών επιλογών των ατόμων». Καταλήγω καταθέτοντας ένα σλόγκαν...

Κανονικά, θα έπρεπε τώρα να γράψω ένα εισαγωγικό κείμενο σχετικά με τη θεματολογία του blog , ώστε να επιτευχθεί το « to know us better », όπως έλεγε και η Νόρα Βαλσάμη στον Χρόνη Εξαρχάκο. Το θεωρώ περιττό, καθώς ακόμη κι εγώ βρίσκομαι σε μία διαρκή γνωριμία με τον εαυτό μου. Αρνούμενος να ενταχθώ κάπου, οπουδήποτε, επέλεξα να «είμαι» και όχι να «ανήκω». Αυτό έχει τις δυσκολίες του, διότι όταν είσαι ενταγμένος σε έναν πολιτικό χώρο, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τον υπερασπίζεσαι και, μάλιστα, με επιχειρήματα που σου προσφέρει έτοιμα ο υπεύθυνος ιδεολογίας του κόμματος. Όταν όμως κάποιος αποφασίζει να μην «ανήκει», αλλά να «είναι» ο εαυτός του, τότε συχνά πέφτει σε αντιφάσεις ή και αυτοαναιρείται. Ο λόγος είναι απλός. Δεν νιώθει υποχρεωμένος να υπηρετεί κάτι ή κάποιον «με τα σωστά και τα λάθη του». Υπερασπίζεται μόνο ό,τι θεωρεί σωστό τη δεδομένη στιγμή υπό τις δεδομένες συνθήκες. Καθώς, όμως, οι στιγμές και οι συνθήκες αλλάζουν, λογικό είναι να αλλάζει και το περιεχόμενο του...