Περικυκλωμένοι...
Κανονικά, θα έπρεπε τώρα να γράψω ένα εισαγωγικό κείμενο σχετικά με τη θεματολογία του blog , ώστε να επιτευχθεί το « to know us better », όπως έλεγε και η Νόρα Βαλσάμη στον Χρόνη Εξαρχάκο. Το θεωρώ περιττό, καθώς ακόμη κι εγώ βρίσκομαι σε μία διαρκή γνωριμία με τον εαυτό μου. Αρνούμενος να ενταχθώ κάπου, οπουδήποτε, επέλεξα να «είμαι» και όχι να «ανήκω». Αυτό έχει τις δυσκολίες του, διότι όταν είσαι ενταγμένος σε έναν πολιτικό χώρο, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τον υπερασπίζεσαι και, μάλιστα, με επιχειρήματα που σου προσφέρει έτοιμα ο υπεύθυνος ιδεολογίας του κόμματος. Όταν όμως κάποιος αποφασίζει να μην «ανήκει», αλλά να «είναι» ο εαυτός του, τότε συχνά πέφτει σε αντιφάσεις ή και αυτοαναιρείται. Ο λόγος είναι απλός. Δεν νιώθει υποχρεωμένος να υπηρετεί κάτι ή κάποιον «με τα σωστά και τα λάθη του». Υπερασπίζεται μόνο ό,τι θεωρεί σωστό τη δεδομένη στιγμή υπό τις δεδομένες συνθήκες. Καθώς, όμως, οι στιγμές και οι συνθήκες αλλάζουν, λογικό είναι να αλλάζει και το περιεχόμενο του...